Dag 1:

blabla

Dag 2:

Vandaag begint voor ons om middernacht. Uit de weinige stoelen in de transit zone hebben we er twee versierd. Met ons hoofd tegen de muur achter ons geleund proberen we een uiltje te vangen, maar de oncomfortabele houding houdt ons uit onze slaap. De seconden tikken als minuten, minuten als uren... De tijd kruipt voorbij als een slak die tegenwind heeft. De twee kleine standjes die wat verlepte broodjes en wat frisdrank te koop aanbieden zijn de enige bron van spijzen waar we toegang tot hebben. Een zakje lokale pikante chips, een flesje water en een klein stukje lauwe pizza vullen de gaatjes in mijn inmiddels ineengekrompen maag. Nu de honger een klein beetje gestild is lijk ik weg te dommelen. Nog geen beetje later alweer klaarwakker. De kaken van mijn achterwerk beginnen te zinderen van de harde stoel, dus besluit ik wat te bewegen. Even rondwandelen tussen alle transitteurs die elk op hun manier de nacht proberen door te komen. Wat verder kijk ik op het scherm met vluchtgegevens. Onze vlucht blijkt nergens tussen te staan, hoewel latere vluchten al in de lijst voorkomen. Het is inmiddels 03.00 in de ochtend. Een andere Belg die de zelfde vlucht als ons zal nemen komt naar me toe. Ook hij had reeds opgemerkt dat niet alles volgens plan loopt, althans daar gingen we vanuit, gezien wij Belgen strak georganiseerd zijn. Ik spreek een aantal mensen aan die een uniformpje aan hebben dat doet uitschijnen dat ze deel uitmaken ven het luchthaven personeel. Geen van hen kan mij informatie verschaffen over dit euvel.

Wanneer het 05.00 slaat op de klok beginnen we ons toch een beetje zorgen te maken. Onze vlucht naar Kathmandu staat nog steeds niet op het scherm, de vlucht vertrekt al binnen een uur of twee. Rond 06.00 komt er een man rond in een gelijkaardig uniformpje die roept of er iemand met Jet Airways naar Kathmandu moet. We zijn er natuurlijk als de kippen bij en worden na het verzamelen van de reizigers naar de handbaggage controle gebracht. Mannen door het ene poortje, vrouwen 20 meter verder door een ander poortje. Fouilleren want de belletjes rinkelden alweer. Ticket controle. "No Good Ticket". What the ?!*@§!!?! . Onze paspoorten waren niet afgestempeld in het land van herkomst en mijn ticket was niet gevalideerd. Dat van mijn vader bleek in orde maar ik kon niet doorgaan. Na grondige analyse van het gebrekkige Engels van de agent en de grote gebaren die niet meer omhanden hadden dan wat raar gezwaai in de lucht, begrepen we dat er op mijn ticket geen D.I. geschreven stond. Blijkbaar moest iemand van Jet Airways de "D.I." op onze boardingpass zetten om door de controle te mogen. Dus, Jet Airways kerel gezocht, D.I. op het ticket laten zetten en opeens was alles opgelost. we mochten verder. Eerste les voor de terugkeer: Als er geen D.I. op je ticket geschreven staat, zet het er zelf op :). Opeens waren de seconden in 5de versnelling gegaan en was de slak beginnen racen met de wind in de rug. Even later zaten we dan ook op het vliegtuig richting Kathmandu, een fruitsapje te slurpen en een ontbijd broodje op te smekken.

Door het raampje zie je een bed van wolken onder de ijzeren vogel. In het gladde oppervlak bespeur je kleine oneffenheden die door een klein laagje verhuld worden. Stilaan ontwaar je de eerste bergtoppen van de Himalaya. De prachtige besneeuwde toppen vormen een muur die het wolkenbed in tweeën splijt. Iedereen tuurt naar buiten. De eerste foto's van de zo begeerde bergtoppen worden opgeslaan op de geheugenkaartjen van menig foto apparaat, of ingebrandt op een stukje filmrol. De man naast ons hangt over ons om ook een foto te kunnen nemen. Je voelt het enthousiasme van de mensen rondom. Het vliegtuig daalt en het landschap onthult zich onder ons. Vele heuvels, bezaaid met bomen en struiken, terrasbouw en her en der een huisje, spreiden zich tentoon. Tussen de heuvels vormt zich een vlakte met talrijke huizen. De zon schijnt fel maar toch hangt er een mist. Kathmandu wordt ingehaald en belandt. 08.20 zetten we voet aan de grond. Bestemming bereikt!

Uit het vliegtuig gaat het richting bagageclaim. Na je spulletjes verzameld te hebben loop je verder naar de eerste controlepost. Onderweg vinden we papiertjes die moeten ingevuld worden. Hiermee ga je naar de immigratiedienst; kies de juiste rij al naargelang je reeds in het bezit bent van een visum of niet. Geef het ingevulde papiertje af en krijg er een stempel in je paspoort voor in ruil. Wandel verder en ontmoet de uitgang van de luchthaven. Achter een hek staan tal van bordjes drages. Elk druk zoekend naar de persoon die zijn of haar naam herkent op hun bordje. Eén van de bordjesdragers houdt een velletje papier omhoog met onze namen erop. Even lachen en zwaaien en de man komt naar ons toe, vergezeld van twee anderen. De man met het velletje neemt het woord en stelt zich voor al Ngawang Tenji Sherpa. Dit is de persoon met wie alle voorafgaande correspondentie is gevoerd. Hij stelt de anderen voor. Links van hem staat een vriendelijk lachend persoon die de naam Saila draagt. Hij zal onze gids zijn voor de trekking. Aan de andere zijde staat een jonge man. Zijn naam is Samir. Hij is de 14 jarige zoon van Ram, de persoon die we in eerste instantie gecontacteerd hebben bij het plannen van de trek. Hij zal ons vergezellen op de trek. Beiden nemen ze een rugzak van ons over. Tenji hangt ons een mooie gele met rode bloemenkrans rond de nek. "Namaste! Welcome to Nepal!".

Met twee kleine taxi's verlaten we met z'n allen de luchthaven. Waarom we geen grotere taxi nemen zal snel blijken. Kathmandu is verheven van de auto's. Als mieren wringen ze zich overal tussen, elkaar net niet rakend. De toeter blaast continu, de wagen trekt snel op om dan hard in de remmen te gaan. Tal van motors zigzaggen tussen de auto's door. Rijvakken zijn er niet. Voetgangers riskeren hun leven wanneer ze proberen de overkant te bereiken. Agenten blazen op hun fluitje en maken wijdsge gebaren die volledig genegeerd worden door zowat alle bestuurders. Anderen staan aan de kant met een stofmasker op tegen de smog die er hangt. Langs de stoep ligt een individu ineengedoken tegen de muur van een gebouw. Fietsers en motors rijden over het voetpad in de hoop sneller vooruit te raken. Voetgangers zijn ook hier niet veilig. Onze chauffeur brengt ons naar een plaatsje Pashupatinath genaamd, een heilige plaats voor Hindu's. De bagage wordt tegen een boom geplaatst en zal onder het toeziend oog van Saila en Samir achtergelaten worden.

 

 

Swayambhu : laatste buddhist tempel